Jojoco

IJsselmeer na nog een nachtje vorst

2012-02-01T10:37:00.001Z

Het IJsselmeer groeit langzaam dicht. Vanmorgen klom ik natuurlijk als eerste de dijk weer over. En waar gisteren nog het water op het land klotste is de 'baai' nu gevuld met ijsgruis. Het vormt kleine kraters en wiegt langzaam op de golven heen en weer. Aan de kant zijn er een soort ijsduinen ontstaan, met grote holen erin. Zo stevig dat ik erop kan lopen. Hier en daar ijspegels. Wat blijft het toch een uniek verschijnsel, die vorst en kou!

IJzig

2012-01-31T15:03:00.000Z

Hoera! Het is dan toch nog winter geworden. Komend weekend gaan we hopelijk lekker schaatsen.

Toen ik vanmorgen de dijk over klom, was het uitzicht heel anders dan vorige week. Toen was het water zo glad als een spiegel en verzuchte ik nog wat een vreemde winter het was. Be careful what you wish for. Nu gierde de snerpende oostenwind het water over en spatte me nat met ijskoude druppels.

De oever was weer omgetoverd in een bijzonder landschap met ijspilaren, glibberige bolletjes en veren van ijs. Het ziet er op de foto misschien nog heel lieflijk uit, maar de wind was echt guur en snijdend. Op de filmpjes krijg je daar een betere indruk van.

Uit mijn Iphone

2012-01-29T09:34:00.002Z

Weer wat dagelijkse dingen.

Het oventje in de tuin.

Altijd genieten: heerlijke verse koffie. Al is het apparaat wel een zeurkous. Als je snel een bakkie wil, moet er weer water bij, bonen gevuld, de afvalbak geleegd. Dat ding vraagt meer van me dan mijn kinderen ;).

Dit was zo'n mooi looprondje laatst, in de duinen bij Bergen. 13,5 km genieten!

Vorst aan de grond.

De lucht werd paars.

Bob Ross is er niets bij.

Vroeg werken, een keer met openbaar vervoer. Het IJ ontwaakt.

In de trein naar Rotterdam.

Ontspannen na een dag werken.

Druilerig Edam. Mijn 'balletwandelingetje' op woensdagmiddag.

Isa's topotoets. Belachelijk eigenlijk, want veel meer dan 'leren leren', leren ze niet. Dit is zelfs een verouderde kaart, want bij mijn weten is Servië tegenwoordig een land en geen gebied, net als Montenegro. En eerlijk gezegd weet ik zelf wel ongeveer waar die landen liggen (in voormalig Joegoslavië), maar hoe en wat en precies, daar moet ik ook de atlas voor pakken. Of Google Maps natuurlijk.

Maar al met al, Isa had 't goed gedaan!

Druilerige januaristraat.

Uitsmijter van de dag.

Fijn uitzicht van mijn werkplek.

Bij de vioolbouwer.

Oefenen.

Isa, vlak voor ze weer de hort op gaat. Nog maar snel even een fotootje, kan ik tenminste nog af en toe naar haar kijken.

Spelletje doen in het weekend.

Vlak voor een nieuwe werkdag.

Uitzicht vanaf werkplek. Op de Hofvijver.

Zelfs op mijn werk kan ik het niet nalaten mooie lichtinvallen te zien.

Prachtig instrument.

Hier worden de wolken geboren. Denk ik nog steeds stiekem.

Veel uren in de auto de afgelopen tijd.

Amsterdam by night. Wederom druilerig.

Heerlijk gegeten met vriendinnen.

Zo fijn van januari, om de lente alvast in huis te halen.

Mijn eigen bloesemboompje ;).

De Amaryllussen zijn uitgekomen. Best bijzonder, dat uit zo'n lelijke knollige bol zo'n mooie bloem komt.

En weer Isa, vlak voor ze op pad gaat.

Met Lot naar de bieb. Hele stapels boeken gehaald.

Weekendgevoel: verse bloemen in huis. Zijdewindlelies zijn dit. Alleen de naam is al mooi. Poëzie op tafel.

Met de meisjes macarons gebakken. Niet helemaal mooi gelukt, want ze liepen enorm uit op de bakplaat en kleefden allemaal aan elkaar. Maar ze smaakten wel heel lekker. Heerlijk, zo'n zoetigheidje bij de koffie.

In de tuin. Het was zo'n heerlijke dag gisteren. Zo'n buitendag. Joost was al de hele middag in de weer. Alle afgeknapte takken en oud hout verzamelen. Vuurtjes maken om 't op te ruimen. Van die rookpluimen in ons bos en dan zo'n heerlijke buitengeur. Ik heb de kippen een fijn vers schoongemaakt hok gegeven, met een extra dikke laag stro, zodat ze de kou die eraan gaat komen goed kunnen hebben.

En lekker weer met mijn handen in de aarde, vast onkruid uitsteken. Nog eventjes en dan kunnen we weer lekker bezig in de avonduren!

Ik vind het altijd zo leuk, dat hoe langer je in een tuin bezig bent, hoe meer je ziet. Waar het op het eerste gezicht een modderige kale bende lijkt, zie je van dichtbij alle bloemetjes, crocussen en sneeuwklokjes zijn al uitgekomen. Het groen van de akelei staat al boven de grond. Tulpen zijn al opgeschoten.

Zou het echt zo hard gaan vriezen de komende tijd? En zullen de bloemen het doorstaan?

Bevoorrecht

2012-01-24T10:34:00.001Z

Het is een vreemde winter. Een verlenging van de herfst, die in juli begon. Zo lijkt het. Of misschien is het geen vreemde winter, maar een normale Hollandse winter. Misschien zijn we wel verwend geweest met twee superwinterse winters, sinds we hier wonen.

Dit jaar geen sneeuw. Geen ijs. Wel stormen. De wind giert zo hard hier door de polder. Beukt tegen ons huis op. De kachel kan niet meer aan, want de rook wordt gewoon de kamer in geblazen. Het is fijn om te merken dat het huis zo stevig is gebouwd. Alles doet 't nog. Het doorstaat de storm.

En vanmorgen dan opeens toch de ruiten krabben, volgens mij pas voor de tweede keer dit jaar. De lucht langzaam roze zien worden. Zo'n bijzondere kleur, een beetje staalachtig licht. Leuk om te zien dat het Isa en Lotte ook opvalt, dat zij ook op dit soort dingen letten en ervan genieten.

Voor ik mijn werkdag begin klim ik weer even de dijk over. Met mijn oude fototoestel. De nieuwe is nog steeds bij de reparatieservice. Ik heb net gebeld. De lens is stuk, ik krijg een nieuwe. Het fototoestel is nog onduidelijk, ik hoor er snel meer over. Ik hoop het, want ik mis mijn toestel. Mijn extra zintuig.

Het is een soort van mediteren, mijn fotowandelingen. Kijken, stukjes 'mooi' isoleren, vasthouden. Aandacht op één ding. Gelukkig doet mijn oude camera het ook nog. Want wat is het weer mooi. De zon is net uit het water opgedoken, zo lijkt het. De lucht prachtig gekleurd. Het water spiegelglad. Het lijkt wel of het altijd extra stil is, na die dagen met storm. Ik vind het mooi, storm, maar ik merk dat ik er zo onrustig van word. Een beetje kriegelig, alsof de storm ook in mijn hoofd woedt en ik niet meer helder kan denken.

De stilte na de storm is dan extra rustig. Alhoewel, echt stil is het hier ook vrijwel nooit. Ik hoor de vogels, vliegtuigen in de verte. Het water kabbelt heel zachtjes, alsof het de kant aait. Het water glijdt heel rustig heen en weer, weerspiegelt de wolken.

Het voelt altijd een beetje als gestolen tijd. Om hier te zitten, op zo'n mooi plekje, zitten en niksdoen. Zitten en kijken. Midden in de hectiek. Zo dicht bij de grote stad. Midden in de werkweek. En dan toch zo'n plek met rust. Zulk weids uitzicht. Geen mens te bekennen. Geen deadlines. Geen afspraken. Geen regeldingen. Geen to do list. Geen 'oh ja, dat moet ik ook nog even doen'. Geen BTW-aangifte. Geen files.

Alleen ik en de ochtend.

Ik en de opkomende zon.

Ik en het water.

Ik voel me werkelijk waar bevoorrecht om hier te mogen wonen.

De nieuwe viool

2012-01-21T10:50:00.002Z

Gisteren was een grote dag voor Lotte. Eerst had ze steeds lopen aftellen naar haar eerste proefles viool. Nu was het aftellen naar het ophalen van een eigen huurviool. Zodat ze met de 'echte' lessen kan beginnen.

Iedere avond vertelde ze hoeveel nachtjes het nog slapen zou zijn. "Heb jij ook zo'n zin in over drie nachtjes?"

En gisteren was de dag dan aangebroken. Het was zo leuk! Een hele aardige vioolbouwer vertelde Lotte heel uitgebreid alles over haar nieuwe vriendin. De koningin van de instrumenten. Hoe alles heet. Hoe de snaren heten. Wat het verschil is tussen een altviool en een gewone viool (een altviool brandt langer). Hoe je 'm schoonmaakt met een poetsdoekje. Lotte nam alles in zich op.

Met de koffer op schoot reden we naar huis. Waar ze meteen haar nieuwe vriendin weer tevoorschijn haalde en alles nog eens oefende en ging uitleggen.

En nu weer aftellen naar dinsdag. De eerste 'echte' les. Met eigen viool.

Gelukt!

2012-01-19T14:08:00.002Z

Al eerder schreef ik over de legertruck die vaststond in het land. Al vele reddingspogingen waren gedana, allemaal zonder succes. Het beestje stond muurvast diep in de modder.

Maar deze week was daar dan toch de redding! Bij de buren werd er gewerkt met een enorme kraan met rupsbanden. Dit megasterke ding zou de truck wel eens even lostrekken. De hele buurt was uitgelopen leek wel. Allemaal grote jongetjes die eens lekker wilden buitenspelen ;).

Eerst probeerden ze de truck er met de lier uit te trekken, achteruit het gat uit. Maar dat had alleen een gesprongen uitlaat als gevolg. En een enorme knal.

Uiteindelijk trokken ze de truck vooruit de modder uit. Wat een vieze bende. En wat een geweldig gezicht, die enorme kracht van zo'n apparaat! We voelden de veengrond onder ons trillen.

Geweldig om te zien. Onze happer om de slootkanten mee te doen lijkt wel een speelgoedhappertje. Alles werd het land af gereden.

Het rijden in de modder ging niet makkelijk. Er was wel een zetje nodig....

Spektaculair!

Wat zal het volgende avontuur zijn van Joost en zijn gewielde vrienden?

Lente en museum

2012-01-16T13:30:00.001Z

Wat is het al lenteachtig! De natuur mag dan in de war zijn, ik raak er niet van in de war. Prachtig vind ik het, die mooie bloesems en bollen die boven de grond komen.

Zaterdag was ik met Lotte op pad. Naar het WestFries Museum in Hoorn. Heel vroeger was ik er wel eens geweest, en het leek me wel gezellig zo samen.

Gezellig was het, ondanks dat het museum eigenlijk supersaai was en maar heel weinig voor kinderen te bieden had. Tenminste voor de meeste kinderen. Lotte is dan weer een geval apart. Met haar is het zo leuk om naar dit soort dingen te gaan. Zij heeft echt de rust om alles op haar gemak te bekijken. Is super geïnteresseerd in van alles, zelfs in ingegraveerde glazen. En met haar oog voor detail zagen we deze kunstwerkjes die gewoon in de hal hingen extra goed. Van een afstandje was niet te zien dat dit allemaal geknipt is.

Echt supermooi vonden we het allebei.

Van die dingen zomaar tussendoor - foto's van mijn Iphone

2012-01-15T19:29:00.005Z

Kleine dingen die me opvielen, waar ik van geniet, of andere stukjes dag die ik om een of andere reden heb vastgelegd:

Verse koffie. Wat kun je daar soms blij van worden!

Het water stond zo hoog hier in de polder. De sloten stroomden bijna over.

Van die binnendagen. Dat de regen tegen het raam tikt. Of tikt, striemt is misschien een betere omschrijving. Met de wind die zo hard loeit dat de kachel niet aan kan. En buiten alles nat en koud en grijs.

Maar dat dan wel lekker vanuit binnen kunnen bekijken.

Lotte is gegrepen door de Dolfje-boeken. Dit jaar met de kinderboekenweek heeft ze er eentje gekregen en die heeft ze nu al 5 keer uitgelezen, want ze leest er iedere keer wel iets nieuws in. Op school leest ze er eentje en nu hadden we in de bieb nog een andere gevonden. Heerlijk is dat, van die boeken waar je zo blij van wordt. En heerlijk is het, om je kind zo te zien genieten van iets wat je zelf ook zo fijn vind.

Van mijn zusje had ik voor mijn verjaardag een cadeaubon gekregen van PSikhouvanjou. Een geweldige webshop, met allemaal van die leuke schattige dingetjes. En toen ze kwamen, was het al een cadeautje op zich, nog voor ik het uitgepakt had.

Foto's van het boek wat mijn vader maakte. Een jonge Jo.

En samen met mijn zusje. Nee, dit zijn niet Isa en Lotte.

Met Lotte een appeltaartje eten bij de Hema.

Een heel gaaf nieuw krukje gekocht. Ik ben er zo blij mee. Gek is dat, dat je zo vrolijk kunt worden van dit soort materiële trivialiteiten.

Nog meer nattigheid in de polder.

Maar gelukkig ook moois: de viooltjes bloeien volop. We hebben lang niet alle bakken in de tuin kunnen zetten, maar zo op een rijtje naast elkaar ziet het er ook heel gezellig uit.

Fijn moment. Ontbijtje met uitzicht. Lekker kijken naar de vogels. De ganzen in de lucht. De zenuwachtige eksters. De kippen die scharrelen. Een roodborstje op zoek naar iets lekkers.

Oh zo leuk was dit. Moet er eigenlijk een echt logje aan wijden, maar dat komt nog wel. Lotte heeft haar eerste vioolles gekregen. Dat wilde ze al zo lang. Maar ze mocht nog niet. Eerst maar eens het zwemdiploma. Ballet en koor was meer dan genoeg. Maar nu, eindelijk mocht ze dan toch. En wat heeft ze genoten. Iedere dag heeft ze het erover en ze telt de dagen tot de volgende les. Komende vrijdag gaan we haar huurviool ophalen. Ze kijkt er zo naar uit. Ik ben zo benieuwd hoe het zal gaan. Ik ben zelf helemaal niet muzikaal. Kan ik haar wel helpen ermee? Maar ze is vastbesloten dat ze het wil en vindt het ook alleen maar leuk om veel te oefenen. Benieuwd of dat zo blijft.

Van de week gingen we met zijn viertjes uit eten. Zomaar, omdat er iets te vieren viel. Zo gezellig, onverwacht in een restaurant.

Een lief cadeau van een lieve vriendin. Een bos bloemen met veertig verschillende bloemen en eraan slierten met 40 briefjes. Voor iedere dag eentje. Met een mooie gedachte, of iets liefs, grappigs of een leuke herinnering.

Koffie na het hardlopen.

Een nieuwe spaaractie van de supermarkt. Een Dolfje Weerwolfje stripboek. Met stickers. En ook bijzondere stickers. Die geuren als je erover heen wrijft. Of waar het plaatje pas verschijnt als je er heel snel over heen wrijft. Zo leuk!

Hai!

Verse bloemen. Deze vind ik zo mooi. Dat blauw is echt zo'n mooie tint blauw.

Snapshotje thuis.

Blij met mijn huis.

Het januarilicht valt zo mooi naar binnen.

Ondergaande zon. Blijft een cadeautje.

Klaar voor een feestje.

Wachten op Joost.

Kersenbloesem in de knop. Voorjaar!

De bollen lopen uit!

Het cadeautje uitgepakt. Leuk he? (Dank je Marloes!)

Ochtenden

2012-01-10T09:00:00.000Z

De vakantie zit er weer op. Het werkende leven is weer begonnen. Meteen met een week met vier werkdagen. Maar ik smokkel een beetje en geef mezelf de ochtenden van maandag en dinsdag de tijd om rustig op te starten.

Rustig nadat de kinderen op school zijn, want dat is wel weer even wennen. Broodbakjes vullen, bekers maken, en dan heb ik nog het geluk dat Isa zo zelfstandig is geworden en eerder dan de rest van ons al aangekleed en stipt op tijd staat te wachten op haar klasgenootje, met wie ze naar school fietst.

Als ik dan weer terug kom, pak ik mijn thee en ga de dijk over. Luisteren naar de golfjes en de vogels. Staren over het water, kijken naar alle patronen die de wind erin blaast. Een wandelingetje door de tuin, waar het lage ochtendzonnetje alles in een mooie schijnwerper zet.

Geluk zit vaak in een klein hoekje. In gewoon even de tijd nemen.

Vogels kijken

2012-01-09T15:34:00.001Z

Het water staat hoog. Hele weilanden zijn onder gelopen. We gaan erop uit om vogels te kijken. Lotte heeft dit ook al eens met school gedaan en weet ons een boel te vertellen. Zo leuk om te zien hoe leuk zij de natuur vindt. Isa beleeft ondertussen de natuur op haar eigen manier: ze is de hele middag met haar vriendin Fleur bij de buren met de paarden bezig. Fijn, zo'n buitendag!

Egmond Kwart Marathon 2012

2012-01-08T21:19:00.002Z

Een verslag van een geweldige dag, met weer een mooie loop die de boeken in kan. De Kwart Marathon van Egmond. Die ik ook pertinent Kwart Marathon noem, want dat klinkt toch immers veel stoerder dan 10,5 km?

Ik was er niet echt klaar voor. Vanaf de zomervakantie heb ik weliswaar trouw getraind, 3 of 4 keer in de week. Ging hartstikke lekker, ik liep zelfs een keer redelijk moeiteloos 14 km. Maar zo halverwege december kwam de klad er een beetje in. Met moeite perste ik er twee trainingen per week uit. Geveld door allerlei winterkwaaltjes voelde ik me niet fit. Hoofdpijn, keelpijn, te druk. Dagje ouder he? Daarbij was mijn slaapritme ook weer eens naar de knoppen. Ik heb vaak periodes dat ik slecht slaap en dit was er weer zoeen. Standaard om drie uur wakker, om vervolgens tot een uur of 6 wakker te liggen. Ik heb me er maar bij neergelegd, deze vakantie kon ik ook lekker uitslapen, maar ik merk ook wel dat die gebroken nachten hun tol eisen. Toch wilde ik niet opgeven, en in plaats van de week voor een wedstrijd rustig aan te doen, bedacht ik dat ik maar eens even wat extra inzet moest tonen. Huppetee, niet zeuren, lopen met die handel. Vrijdag liep ik zo heerlijk 12,6 km. Het gaf me het vertrouwen dat ik die Kwart Marathon ook wel zou redden. Maar echt een verstandige voorbereiding was het niet natuurlijk.

Maar goed. Gisteren lag ik al vroeg in bed, dan zou ik in ieder geval wat uurtjes voor 3 uur meegepikt hebben. En gelukkig heb ik vanaf 3 uur maar een uurtje gelezen en viel ik daarna weer in slaap. Een onrustige droom, waarbij er van alles gebeurde waardoor ik te laat was voor Egmond. Banden lek, kleding kwijt, autostuur zat los, dat soort rare dingen.

Blij reed ik dan ook 's morgens in een goed werkende auto richting Alkmaar. Ik had er zin in! Spullen mee, mooi op tijd. Helemaal klaar voor de loop. In Alkmaar bleek het bij de bussen echter een heel stuk drukker dan de andere jaren dat ik meedeed. Hierdoor kwam ik pas een half uurtje voor de start in Egmond aan, waar het ook erg druk was. Gelukkig had ik alles al netjes voorbereid, in de rij om mijn tas af te geven en in de grote groep lopend naar het startvak.

Daar aangekomen bleek het startschot al twee minuten daarvoor geklonken te hebben. Op zich geen ramp, want het was nog enorm druk en ze berekenen toch de netto tijd. Maar normaal gesproken laad je je toch een beetje op in het startvak. Nog even wat rekken en strekken. Daar had ik nu helemaal geen tijd voor. Een beetje rommelig liep ik de eerste kilometers. In het dorp hadden we het ene straatje wind mee en dan het volgende straatje weer wind tegen. Omdat ik zo laat gestart was, was ik bij de laatste mensen van de langzaamste groep. Enigszins een voordeel: ik kon heel wat mensen inhalen. Goed gevoel!

Na een kilometer of 3 konden we het strand op. Wat was dat mooi! Een strakblauwe lucht. De wind die toch echt meer mee was dan van opzij, een mooi breed strand met schuimkoppen. Eindelijk kwam ik een beetje tot rust en in mijn ritme. Hier loop ik. Ik doe weer mee. Die zen-loopgedachtes wisselde ik af met berekeningen. Nog maar twee kilometer en dan het hoge duin. Dan zijn we alweer op de helft. Ik had steeds kilometertijden tussen de 6.10 en de 6.25, dat ging lekker. Ik voelde me goed. Ik genoot!

Het duin op was zwaar. Een smal mul paadje. Veel lopers, iedereen wandelde. Dat gaf me wel de gelegenheid een kort filmpje te maken (waarbij de steilheid van de duinopgang niet echt uitkomt). Het was pittig. Mul zand, steile helling. De kilometers van de afgelopen week in mijn benen. Maar ook een big smile op mijn gezicht, daar kan ik niks aan doen.

In de duinen was het afzien nog niet afgelopen. Ik was het weer een beetje vergeten, maar na de duinopgang volgen nog best wat pittige hellingen. Het voordeel dat ik had om deel uit te maken van de 'kneuzengroep' en veel mensen in te kunnen halen, verdween een beetje. Inhalen was lastiger op de smalle paadjes. Bovendien was ik moe. Om me heen gingen mensen bij bosjes wandelen en dat nodigde uit om ook even rustiger aan te doen. Maar ik zette door. Muziekje op en steeds maar iemand in de verte als richtpunt nemen. Niet denken over stoppen, gewoon lekker lopen. Gewoon maar gaan. Ondertussen verbaasde ik me over alle lopers. De gekste loopjes kwamen voorbij, oude mensen, iemand met het syndroom van Down, hele dikke mensen, mensen met gekke kleine huppelpasjes, mensen die met hun benen trokken. Maar ze liepen er allemaal maar wel. En ik ben met mijn snelheid ook gewoon een van de 'kneuzen'. Dat maakt ook niet uit, dat maakt hardlopen ook zo mooi. Iedereen kan het, van jong (ik zag een jongetje lopen, jonger dan Isa) tot oud. Van dik tot dun. Je moet het alleen maar doen. En al deze mensen deden het. De sfeer van zo'n groot evenement vind ik altijd bijzonder. Iedereen gaat ervoor. Er zindert energie in de lucht. Een positieve vibe. Het zijn leuke mensen, hardlopers. Die generalisatie wil ik gerust maken. En ik liep er ook. Intussen niet meer zo zen. Ik was vooral aan het rekenen. 8 km zat erop, nog maar 2,5 te gaan. Dat is een ruim kwartier. Dat moet lukken. Niet opgeven, niet stoppen. Hup, weer iemand inhalen. Doorgaan. Ademhalen. Ene voet voor de andere. Gewoon maar gaan. Weer een liedje voorbij, weer een paar minuten verder.

De Bloedweg was weer een spierenbijter. Niet meer zo onverwacht, maar wel pittig. Niet alleen de helling, maar ook de tegenwind. Ik was moe, liep voor mijn gevoel heel erg langzaam, maar als ik zo terugkijk valt 't nog best mee, minder dan 7 minuten per km. In het dorp kreeg ik nog even een opleving. De muziek, de mensen die je aanmoedigen en het einde bijna in zicht. Na de laatste bocht weet ik er nog een supersprintje uit te slepen en dan finish ik. Doodop maar voldaan. Ietsje langzamer dan vorig jaar, dat is wel jammer. 1 uur en 11 minuten. Op mijn Garmin heb ik 10,6 gelopen, maar dat kwam vast van het zigzaggen tussen de mensen door.

Een medaille. Een AA-tje (zo vies vind ik dat, zo zoet, brrr). Een poncho. Flink doorlopen naar de sporthal. Ik ben blij, ik heb het toch maar weer gedaan. Het dorp barst bijna uit zijn voegen van alle lopers. De mensen die de kwart hebben uitgelopen en de echte bikkels die gaan starten op de halve. En ik was er bij. Het is me weer gelukt! Yihaaa!

Januari 2006-2011

2012-01-07T17:43:00.001Z

Even terug in de tijd. De januari's van de afgelopen jaren.

2006

2007

2008

2009

2010

2011

Lotte door de jaren heen.

Isa door de jaren heen

Mijn Iphone, de afgelopen maand

2012-01-03T13:07:00.002Z

Een update van Iphonefotootjes. Mijn telefoon was twee weken weg, omdat de speaker stuk was. Eigenlijk best lekker rustig. Het oude telefoontje dat ik zolang kon gebruiken kon behalve bellen niks. Ja, sms-en, maar dan nog Old Skool. Met twee keer op de 3 drukken om de e te krijgen. Ik begon er niet meer aan. Geen internet onderweg, geen twitter, geen ruis. Best wel prettig. Maar wat ik wel miste was Instagram. Of mijn cameraatje. De leuke momenten, of kleine opvallende dingen heb ik dan wel gewoon beleefd en gezien, maar ik ben ze ook weer vergeten. Hier de 'oh ja'-momenten van de afgelopen maand.

Lekkers voor Sinterklaas.

Een mooie zonsopgang.

De tafel zo gezellig versierd.

Ons nieuwe krukje. We hebben er twee van. Gewoon bij Leen Bakker, en ze zijn toch populair hier in huis. Ze zitten heerlijk en je schuift ze zo bij! Blij mee!

Fruit voor op de taart.

Ha, de kerstboom. Die heb ik gisteren het huis uitgesleept. Of dat wat er van over was: een tak met dorre takjes en een volle zak met naalden.

Isa geeft Opa Peter les in iets internetsgerelateerds.

Jarig! Ontbijt op bed!

Klaar voor 't feestje!

Deze vakantie ook gedaan: Isa's kamer verbouwd. Naar de bouwmarkt voor meubelplaat en poten en verf. Alle meubels eruit. Muur geverfd, wel 4 keer, want dat frambozenrood krijg je niet zomaar weg. Tot overmaat van ramp kreeg ik lekkage bij het uitspoelen van de kwasten (waterverdunbare verf hoor). Door het hoge water kan de IBA (we zijn niet op het riool aangesloten), onze afvoer niet meer goed verwerken. Het vieze water stroomde zo door de sifon de kamer in. Alles vies en blank. De stroom viel erdoor uit. Hoop gedoe, en ik had het juist ook helemaal gehad met het verven. Maar goed, alles is weer opgelost en de kamer is heel mooi geworden!

Restant van de kerstboom.

Gisteren zo'n gezellige dag. Naar het Westergasterrein en bij het Ketelhuis Dolfje Weerwolfje gezien. Isa vond het maar een saaie film (al keek ze verdacht ingespannen mee tijdens de voorstelling), maar Lotte vond het prachtig. Wel een beetje boel spannend.

Wat een leuk terrein is het toch geworden. Creatief, mooie panden. Nog even bij de ijsbaan wezen kijken, maar daar was het wel erg druk. De meisjes vonden het te druk. Die zijn dat stadse leven helemaal ontwend.

We zijn daarom aan de andere kant van het IJ lekker even wat gaan eten met zijn drietjes. Gezellig!

New Years Eve

2012-01-01T19:35:00.002Z

Wat een superleuke oudejaarsavond was dat. Een geweldige manier om 2011 af te sluiten.

We vierden het bij vrienden in de Beemster. Iedereen had wat meegenomen. Bert had de hele dag oliebollen, appelflappen en andere lekkere flappigheden gebakken.

Yuri en Petra stelden hun huis ter beschikking. Zo'n gezellig, leuk en creatief huis. Goede plek voor een feestje!

Kijk, dit zijn wij, zonder de kinders, want die liepen er ook nog rond, een stuk of 10. 9 meiden en 1 jongen.

We aten oliebollen en speelden een heel leuk spel, waarbij bleek dat de mannen veel meer mensenkennis hadden dan de vrouwen.

We kletsten en dronken lekkere drankjes.

De kinderen kletsten en dansten met Wi Dance.

We staken voor 12 uur het kindervuurwerk af.

Zo lief, die snoetjes vol bewondering en ontzag voor het vuur.

De champagne stond knalklaar. Aftellen maar!

Hai! Dat ben ik. Met alleen mijn 50 mm lens. Best een uitdaging, maar wel fijn lichtsterk. Zonder flits zijn de foto's best heel leuk geworden!

En dan is het 12 uur! Zoenen! Champagne! Proost!

De kinderen poseerden voor Peet, maar met mijn lens kreeg ik er steeds maar een klein groepje op.

Buiten maakten we nog meer foto's!

He, de zusjes samen op een foto!

Zoals altijd was Joost MasterChef Vuurwerk. Het was prachtig. En ook in de buurt was er veel en heel mooi vuurwerk! Wat een kleuren, wat een knallen!

Oh, en ah! En af en toe de oren dicht voor de herrie!

Toen al het vuurwerk op was, ruimden de mannen de boel op, door alles op te branden. Nieuwjaarsvuurtje!

De kinderen schoven ineen op de bank voor de Smurfen.

En wij kletsten nog tot heel laat door!

Een superbegin van een prachtig nieuw jaar!

Perfect year, Perfect day

2011-12-31T12:32:00.001Z

Dit jaar heb ik tijdens de laatste dagen van het jaar eigenlijk maar weinig tijd vrijgemaakt voor mijmeren en terugkijken. Meestal gebruik ik die laatste dagen wel voor een terugblik, kijk ik naar alle mooie dingen die het jaar gebracht heeft. Altijd fijn.

Voor vandaag deel ik een moment. Een moment wat misschien wel kenmerkend is voor dit jaar, en hopelijk ook voor het komende jaar.

Het moment is niet bijzonder. Misschien zelfs wel saai te noemen, of vervelend. Al dagen heb ik last van hoofdpijn, voel me niet echt fit en probeer tussen de feestjes door zoveel mogelijk te slapen en rust te nemen. Het is zaterdag. De laatste dag van het jaar. Isa heb ik net weggebracht naar de manege, die heeft zoals altijd weer zin in de dag. Ik heb boodschapjes gedaan, lang in de rij gestaan bij de visboer. Mijn auto ruikt naar verse vis. Vanavond smaakt dat vast heel lekker, maar nu, op een bijna lege maag is het een beetje teveel van het goede. Ik ben aan het dubben of ik straks een rondje zal gaan lopen. Maar de regen en het gevoel dat mijn lijf de rust wel even kan gebruiken doet me besluiten deze dag lekker voort te laten kabbelen. Vanavond vieren we Oudennieuw bij vrienden. Ik heb er zin in. Het miezert en het is grijs. Ik sla af bij de provinciale weg en rijd 'ons natuurgebied' in. Op de radio klinkt Perfect day. En een geluksgevoel overvalt me.

Het is een perfect day. De omstandigheden maken helemaal niet uit. Ondanks slecht weer, niet fit zijn en een kabbelende dag ben ik helemaal gelukkig. Met de mensen om me heen. Met mijn leven.

It's such a perfect day, and i'm gonna spend it with you.

Voor iedereen een perfect day gewenst en ook in 2012 weer heel veel van dit soort geluksmomenten!

Feestje

2011-12-30T17:08:00.000Z

Na de hele fijne dag was er ook nog een feestje. Ik was er helemaal klaar voor. He-le-maal niet zenuwachtig stond ik te trappelen in het huis. Alle kaarsjes aan, drankjes en hapjes paraat (allemaal gemaakt door die lieve Joost, die er de hele dag ervoor al mee bezig was om sateetjes te marineren en te rijgen en grillen, en lekkere gehaktballetjes te maken enzo). Muziekje aan, want dankzij cadeau van Joost kan ik nu Spotify beluisteren in de huiskamer! Zo leuk, door al die liedjes browsen en steeds wat nieuws opzetten.

Vanaf half 9 kwamen de eerste gasten. Uit allerlei fasen van mijn leven, mijn lieve vriendinnen die ik al van de lagere school ken, uit mijn studietijd, uit de Beemster en uit ons nieuwe dorp. Alle opa's en oma's waren er en Isa en Lotte hebben de hele avond voor iedereen drankjes ingeschonken en zijn met de hapjes rondgegaan. Ze hielden het zo goed vol! Er werd een heel klein beetje gedanst (dat wilden Isa en Lotte zo graag) en heel veel gekletst en gelachen. Ik heb geen enkel normaal gesprek gevoerd, want hupste blij overal tussendoor, vond het zo leuk dat iedereen er was. Frank en Stefan kwamen zelfs helemaal uit Friesland gereden, echt lief. De kinderen sprongen in hun armen, we waren heel blij ze weer te zien.

En als enorme verrassing hield mijn vader een hele toespraak, met als nog grotere verrassing een Blurbboek. Helemaal zelf in elkaar gezet, met foto's van mijn hele leven, van lelijke baby, tot puber met achterlijk haar, van vakanties en feestjes. Zo ontzettend leuk en lief. Wat een klus moet dat zijn geweest!

Mijn moeder had ook nog een prachtig gedicht gemaakt, echt superlief allemaal. Jeetje joh, zo in de watten gelegd te worden!

Wat een heerlijke avond!

Ja - ja - ja - jarig!

2011-12-29T19:28:00.000Z

Met mijn verjaardag ben ik een beetje raar. Niet alleen voor wat betreft mijn verjaardag trouwens, maar dat is een ander verhaal. Maar verjaardagen vind ik lastige dingen. Ooit een keer een trauma opgelopen, met een verjaardag waarbij ik heel stoer had gezegd dat ik het niet zou vieren, maar om kwart voor 12 's avonds huilend naast de telefoon zat. Zo'n viesgrijzige, met draaischijf. Want 'ze' konden me nog bellen. Ze waren me vast niet vergeten. Maar nee hoor. Dat jaar ging geruisloos voorbij. Iedereen was het vergeten. Iedereen had een goed excuus, en ik had zelf gezegd dat ik het niet wilde vieren. Maar toch. Auw.

Dat gecombineerd met mijn kinderlijke aftellen en mijn neiging om overal feestjes van te maken, met daarboven op ook nog eens mijn sentimentele en melancholische inslag en de tijd van het jaar. Niet de beste condities voor een goed feest. Maar gelukkig kunnen dingen heel anders lopen. Want, oh, wat was het leuk en fijn en oh, wat valt het mee om 40 te zijn!

De dag begon al goed met knuffels en cadeautjes en de kruitgeur van sterretjes waarmee Isa en Lotte blij sporen zwaaiden in de donkere slaapkamer. Ze hadden zo hun best gedaan, een heuse chocoladelollietaart gefabriekt. Zelf gemaakt, ook de lollies. En knutsels en kusjes.

Een ontbijt in een kamer vol kaarsjes, met warme broodjes en lekkere thee. En later die dag naar Schoorl, de kabouterspeurtocht doen. Die viel weliswaar een beetje in het water, want uiteindelijk toch te kinderachtig en de weg kwijt en te koud. Maar we hadden wel mooi even bos te pakken en heel veel traptreden. En ik liep ze stukken soepeler dan toen ik 35 werd ;).

In een cafeetje warm worden met Chai Latte, hele zoete, en tosti's. En foto's nemen van elkaar.

En dat was dan nog maar het begin van mijn verjaardag... Maar de rest komt later!

Tweede Kerstdag

2011-12-29T18:20:00.001Z

De tweede kerstdag vierden we bij mijn vader en Hannie, met een gedeelte van mijn verzameling familieleden, een hele bups bij elkaar. Mijn vader en Hannie hadden zich enorm uitgesloofd in de keuken en de heerlijkste dingen op tafel gezet. Het was heel erg gezellig en fijn zo samen te zijn!

Eerste Kerstdag

2011-12-26T10:46:00.003Z

Tegen de middag kwam de hele familie. Een huis vol. Kaarsjes aan. De haard snort. Rennende en huppelende kinderen. Optreden van de meisjes met zelfgeschreven liedjes. Allerlei lekkere hapjes, door iedereen gemaakt. Isa druk in de weer als nagelstylist. Een lange tafel vol blije mensen.

Een fijne Eerste Kerstdag!

Kerstochtend

2011-12-26T10:31:00.001Z

En ja hoor, ik sta er zelf ook eens op. Met dank aan Lotte!

Voorbereidingen voor Kerst

2011-12-26T10:15:00.001Z

Voorbereidingen voor kerst. Boodschappen in huis. Joost en Lotte aan het bakken. De tafel mooi dekken. Alle bedden en logeerkamers schoon en opgemaakt. Huis aan kant.

En dan 's avonds met de meisjes in hun pyjama in de auto, naar de lichtjes van Den Ilp en Landsmeer.

Donkere dagen voor kerst

2011-12-23T11:13:00.000Z

Buiten is het donker en regenachtig. Binnen is het warm en gezellig.

Vast

2011-12-21T07:50:00.002Z

Geen sneeuw lag er, maar het was toch een beetje een witte wereld. Het had gevroren en gehageld en de stoep was ijzig. De zon was nog niet eens op, toen ik van school terug kwam.

Klaar voor een inspectierondje weiland. Er is daar een avontuur gaande, al enige tijd, waar ik me redelijk verre van weet te houden. Joost was een paar weken geleden aan het spelen op het weiland met zijn truckje. Tot hij vast kwam te zitten. Het weiland was zo zompig, de truck zakte direct diep weg. Met de trekker probeerde ik 'm er nog uit te krijgen. Maar ook de grote banden van de trekker slipten weg in de zachte modder en groeven zichzelf in. Met veel moeite kregen we de trekker nog van z'n plek. De truck was inmiddels weer een stukje verder weggezakt, alsof het weiland drijfzand was.

Een volgende poging mislukte al voor we echt aan de gang konden. De pick up kwam al bij het begin van het weiland vast te zitten. Gelukkig kregen we die er wel uit met de trekker en heel wat heen en weer rijden en planken neerleggen. Toen hield ik het voor gezien. Leuk hoor, jongensspelletjes met jongens speelgoed, maar dan moeten ze het zelf ook maar opruimen.

En in de afgelopen weken is het een heel project geworden. Al heel wat uur heeft Joost staan scheppen, graven en werken. Planken en grind zijn aangevoerd en strategisch geplaatst. De weg naar het weiland, eens mooi groen gras, is een grote modderbende geworden. De buurman is langsgekomen met de grootste trekker van het dorp, wielen hoger dan ik zelf ben. Maar de eerste poging mislukte. De tweede poging, een week later, met nog meer planken en ondersteuning - maar ook een nog verder weggezogen truck- liep bijna op een drama uit. De grote truck, iedere dag nodig op de boerderij, kwam vast te zitten en werd het volgende project. Met een lier en handige trucjes en heel veel gedoe was de grote trekker los. Maar het legertruckje stond nog steeds eenzaam en scheef in de modder.

De andere buurman kwam 'strategisch overleg' voeren, met een borreltje erbij, en sterke verhalen. Plannen werden gesmeed met een lier tot aan het bosje en wachten op de vorst. Voorlopig staat de truck nog tot de assen in de modder (als dat vastvriest, krijg je 't er nooit meer uit, volgens mij, maar ik ben een doemdenker volgens Joost). Het hefgedeelte van de trekker is ook onklaar, omgevallen. Hoe zal het aflopen?

Afwachten maar.

Fotografen onder mijn lezers: zien jullie die zwarte rechterbovenhoek? Die heb ik opeens, in mijn meest uitgezoomde stand (18 mm), was nooit zo en nu opeens wel. Ik heb de lens er al een paar keer opnieuw uitgehaald en weer ingedaan, zie niets raars, maar opeens toch zo'n rand. Als ik verder inzoom is het over. Iemand enig idee voor een oplossing? Het is wel zonde...

Door de modder

2011-12-19T10:02:00.001Z

Even opscheppen hoor, maar soms moet je gewoon ook eens trots zijn op jezelf. Al meer dan 850 kilometer heb ik hardgelopen afgelopen jaar. In januari met sneeuwkettingen om mijn schoenen, tot mijn enkels door de sneeuw. Ik zag het voorjaar worden, hoorde de vogels terugkeren, het geluid van de grutto in de weilanden. Heb door regen gelopen, door storm, in de zon en onder hollandsche luchten. Zo'n beetje alle paadjes uit de wijde omgeving heb ik verkend, want ik vind het leuk om steeds weer nieuwe rondjes op te zoeken. Ik heb het vervloekt, het lopen, omdat het opeens, in het voorjaar niet meer wilde en ik na vijf minuten al sterretjes zag. Maar na een paar weken rust heb ik het weer opgepakt en opgebouwd en nu loop ik met meer gemak dan ooit.

Dat is het mooie van lopen, je grenzen verleggen, je persoonlijke doelen verschuiven.

Ik begon met "ik wil niet meer het gevoel hebben dat ik dood neerval na 2 minuten flinke actie", vlak voor ik 35 werd.

Ik ontdekte Evy en heb met heel veel plezier met haar schema gelopen tot ik het een half uur vol kon houden. Ik heb heel wat mensen aangestoken en heel wat keren het cd'tje met de mp3's uitgeleend.

Het vervolg van 5-10 kilometer vond ik een stuk zwaarder. Waar ik eerst iedere les vooruitgang zag, ging het nu ook wel eens weken opeens veel minder, of trok ik het snelle tempo waarin de lessen langer werden niet. Maar uiteindelijk, door gewoon wat weken te herhalen en stug door te gaan, haalde ik ook de 10 km.

Ik weet nog hoe leuk ik het opeens vond om 'langere routes' te gaan lopen. Hoe de wereld zich voor me uitstrekte en ik niet meer gebonden was aan het vijf kilometerrondje vlak bij huis. Ik kan me nog zoveel momenten voor de geest halen, waarin ik liep in de vrieskou, of de lage zon in de avond, zie de seizoenen aan me voorbij gaan.

In 2008 deed ik mijn eerste echte 'wedstrijd'. Meteen maar de Damloop. Meteen 16,4 km. Achteraf gezien was ik gewoon nog niet goed genoeg getraind voor de loop. Vooraf had ik wel een paar keer meer dan 10 km gelopen, maar was 13,5 mijn grootste afstand geweest. Ik heb 'm uitgelopen, maar heb wel stukken moeten wandelen. Ik vond het ook zo ver. Zo'n enorme overwinning.

In de jaren erna heb ik af en aan leuke loopjes gedaan. De Egmond Kwart Marathon, Groet uit Schoorl run, de Zandvoort Circuit Run, en nog meer leuke runs. Iedere keer weer verbaasde ik me erover wat een leuke wereld het is, het hardlopen. Een positieve wereld, waarbij iedereen blij is voor elkaar. Waar de hele snelle lopers niet neerkijken op de langzame. Iedereen doorbreekt zijn eigen grenzen, verbetert zijn eigen tijden.

Vrijdag liep ik in de storm en de regen. Het was heftig, ik kwam op de polderweg amper vooruit. Voelde me een bikkel. Dat ik dit kan. Dat mijn lijf dit kan. Het heerlijke gevoel van een tintelende huid en rode wangen en verse koffie na zo'n run slaat alles.

Zondag liep ik weer. Prachtig rustig weer. Zonnetje op mijn hoofd, de wereld aan mijn voeten. Een heel stuk dwars door een weiland. Modder en plassen. Ik hobbelde van graspol naar graspol, glibberde weg en liep weer verder. Een stemmetje in mijn hoofd zei "je bent niet goed wijs", maar andere stemmetjes in mijn hoofd juichten en dansten. Dit is zo leuk!

Met modderspetters tot op mijn knieën kwam ik thuis. 11,6 km gelopen. Mijn dag is weer goed!

Morning glory

2011-12-19T09:13:00.000Z

Wat een prachtige morgen.

En nog heel even en dan is het vakantie! Wihoe!

Liedjes schrijven

2011-12-18T20:09:00.002Z

Zaterdagmiddag. Boodschappen in huis. Opgeruimd. Kachel aan. Het is warm binnen en ik val langzaam op de bank in slaap. Op de achtergrond hoor ik Lotte zingen. Af en toe vraagt ze me wat. Op goed geluk mompel ik af en toe ja en nee en mooi hoor.

In de verte maak ik op dat ze een liedje aan het instuderen is en met moeite weet ik nog uit te brengen dat ze maar even goed moet oefenen, dat ik heel even een tukje ga doen en straks graag kijk naar het resultaat. Ze huppelt weg om de tekst op te schrijven. Van steeds verder weg hoor ik haar stemmetje. Over kerst, de boom en vrede.

En als ik een half uurtje later mijn ogen open doe, krijg ik een kus op mijn wang geplant. En kan ik kijken naar een prachtig optreden met wel twee liedjes. Zelf geschreven. Zelf de choreografie erbij bedacht (denk: in grote gebaren jou en mij aanwijzen, vingertje als ruitenwisser bij de oppasmomenten en heel wat schattige pasjes, jammer dat mijn Iphone nog steeds stuk is en ik het niet op video kan zetten).

Wat is het ook een dotje.

Kerstkoor

2011-12-17T20:13:00.001Z

Wij hadden gisteren een beetje onze eigen 'Kerst met Linus'. De meisjes hadden het kerstoptreden van hun koor. Weken zijn ze al aan het oefenen op hun liedjes en dansjes en nu mochten ze hun mooiste kerstkleren aan doen. De hele middag in de weer, met omkleden, haren doen, nagels lakken en zelfs echte mascara op.

Een beetje een rare foto (lens stond nog op groothoek), maar langer dan een paar seconde bleven ze niet staan.

Met de auto door de donkerte naar een klein dorpje in de buurt, waar een heel schattig houten kerkje staat. Het oorspronkelijke bouwjaar van dit kerkje wordt geschat rond 1360. In deze versie werd het in de late vijftiende eeuw gebouwd. Prachtig, die historie. En zo mooi, met die bloemen geschilderd op de houten panelen in het dak. Deze bloemen zijn al in de zeventiende eeuw geschilderd.

Met een 'kaarsje' in de hand kwamen de kinderen zingend binnengelopen, allemaal helemaal in de kerstsfeer.

Isa zong met twee groepen mee, ze voelt zich te oud voor de ene groep en voelt zich veel meer thuis in de oudere groep, waar ze wel de allerkleinste is.

Een uurtje later liepen we de kerk weer uit. Even hoopte ik dat er in de tussentijd een enorm pak sneeuw gevallen zou zijn. Maar nee, helaas! Evengoed een kerstig avondje.

Kerstsfeer in huis

2011-12-11T17:37:00.001Z

Daar is ie dan, de Boom! Donker buiten. Lichtjes, veel lichtjes in huis.

Sneak preview van Blurbboek 2010

2011-12-10T19:27:00.001Z

En ja hoor, daar was ie dan! Vanuit mijn kantoorraam zag ik het busje van UPS stoppen voor ons huis. Ik struikelde bijna de trap af, deed de deur open en nam het pakje in ontvangst.

3,6 kg. Bijna zwaarder dan mijn eerstgeborene. Het voelt ook bijna als een bevalling. Zo'n heel proces en dan een kind in je hand. Al is deze onderhoudsvriendelijker dan mijn andere twee ;).

Foto's maken vermenigvuldigt mijn plezier.

Tijdens het maken geniet ik van de andere blik op de dingen. Van focussen op een ding, het isoleren van de omgeving er anders naar kijken. Aandacht voor wat er is.
Sterker nog, zelfs als ik geen foto's maak, kijk ik anders naar de dingen, sinds ik fotografeer. Meer oog voor het mooie.

Als ik mijn foto's doorklik op mijn toestel, heb ik vaak al een glimlach op mijn gezicht. Dat gevoel, wanneer je precies dat gevangen hebt, wat voor jou het moment maakte. Of een lichtval te pakken hebt, of gewoon iets moois in het vizier hebt.

Daarna ben ik alweer blij, als ik de foto's op mijn computer zet, ze selecteer -ik probeer steeds strenger te worden en veel weg te gooien-, foto's bijsnijdt, ze nog eens bekijk en een selectie maak om op mijn blog te zetten. Terug kijken naar mooie momenten. In alle hectiek van alledag, in de wirwar van wat er in mijn hoofd omgaat, is het zo fijn om die dingen eruit te pikken, die mooi zijn, die me blij maken.

En als ik dan vervolgens met mijn Blurbboek bezig ben, tijdens verloren uurtjes, op regenachtige dagen, of lange avonden en nog eens terug kijk naar een hele tijd terug, dan voel ik me een gelukkig mens. Al die mooie dingen, die ik eruit gepikt heb, verzameld op mijn blog, in jpg-bestandjes op mijn computer, in herinneringen in mijn hoofd, die komen weer tot leven en passeren de revue. Het jaar gaat aan me voorbij. De seizoenen, de veranderingen in de tuin, het groeien van de meisjes, alles wordt anders. En dat terwijl alles ook gewoon weer terug komt. Als je al mijn boeken naast elkaar legt, zie je ieder voorjaar weer de sneeuwklokjes, de paasversieringen, de zomerpret, de paddenstoelen, de feesten die het jaar afsluiten. Alles gaat voorbij en alles komt weer terug. En terwijl ik mijn boek samenstel, geniet ik er gewoon nog eens van.

Als dan tot slot mijn boek arriveert, en al het moois is vereeuwigd op papier, ik kan bladeren door het jaar, dan geniet ik nog een keertje extra.

Foto's maken vermenigvuldigt het geluk.

(en dan is dit nog maar een fractie van de 440 pagina's!)

Ochtendgloren

2011-12-10T18:45:00.001Z

Jihaaa!

2011-12-08T08:46:00.001Z

Het boek is verstuurd. Ik kan niet wachten tot 'ie komt!

Filmpjes!

2011-12-08T07:04:00.001Z

Isa met haar surprise en een enorm 'Britt-accent'. Ze kan het zo goed nadoen, dat het me ietsje te goed is af en toe. Vooral die 'l'.

Lotte ten voeten uit. Helemaal in trance met een knutselwerkje.

Uitstappen na een les. Wat is Isa dan al groot.

Sinterklaas op school

2011-12-07T16:53:00.001Z

Pakjesavond

2011-12-07T11:07:00.001Z

PreSintleuks

2011-12-07T09:41:00.001Z

Uit mijn Iphone

2011-12-04T09:36:00.001Z

De dames gaan naar ballet.

Na alle mist breekt de zon opeens door.

Een van mijn favoriete huisjes. Vroeger wilde ik dit soort dingen van lego nabouwen, met al die dakjes en kappelletjes.

In de kleedkamer.

Onze gang.

Ja hoor, daar is 'ie weer! Goedemorgen!

En dat was het weer voor vandaag. Dag zon!

De Kapla is weer erg in trek de laatste tijd. En stiekem ben ik heel erg blij dat mijn kinderen, waarvan de jongste heel erg van de meest vreselijke dingen houdt, van plastic, met batterijen, die opeens gekke geluiden gaan maken, of gaan bewegen, en de oudste vooral Hyves en chatten met haar vriendinnen leuk vindt, toch nog samen uren bezig kunnen zijn met houten plankjes.

Beetje gespannen voor het afzwemmen.

Als ik dan 's avonds nog een rondje buiten loop, de kat eten geef en de kippies even check en dan naar binnen kijk, waar het vuur net brandt en de lichten aan staan, dan word ik helemaal warm van binnen.

Voor mijn werk moest ik twee dagen op het Binnenhof zijn.

De zon kwam zo de straat in rijden, achter het belletje van de tram aan.

Isa en ik hebben hard geknutseld aan haar surprise. Het was haar eigen idee, al moest ik bij de uitvoering (spullen kopen, meten, snijden, plakken etc) wel iets te veel helpen naar mijn zin. Maar het eerste jaar op deze school had ik Isa vooral zelf de surprise laten maken en toen bleek dat iedereen (lees, vooral de ouders, denk ik) hier zo enorm zijn best doet en de meest prachtige dingen maakt (er stond al een pak klaar dat maar net aan door de deur kon in de klas, zo groot), dat Isa niet achter wilde blijven en we ook ieder jaar uitpakken. Best gezellig ook. Muziekje aan, lekker knutselen samen.

Iedere dag ben ik nog verbaasd over de wijdsheid van het landschap. Wat een ruimte.

Couscous met heel veel verse groente. Lekker!

Vlak voor mijn duurloop van vrijdag.

En vlak erna! Ik heb voor het eerst in mijn leven 14 km zonder te wandelen hardgelopen. Een dikke anderhalf uur, zonder te stoppen. En het was heerlijk. In de wind, in de regen. Wat fijn dat het weer zo lekker gaat, want in het voorjaar wilde het lopen helemaal niet meer. Goed om het gevoel weer terug te hebben. En gewoon hard werken, want ik heb echt niet iedere keer zin, die drie keer in de week. Maar het is me nog nooit overkomen dat ik me achteraf niet beter voelde dan voor ik ging.

De meisjes hebben een ouderwetse adventskalender. Zo'n soort had ik vroeger ook. En dan kon ik uren kijken naar die plaatjes. Isa en Lotte vinden 't wel geinig, maar eerlijk gezegd ben ik nu vooral degene die iedere dag weer benieuwd is naar het plaatje van die dag.

Zaterdagochtendontbijtje.

Nieuw Blurbboek in de maak

2011-12-01T20:32:00.001Z

De klus zit er weer bijna op. Het wordt tijd ook, want er is al bijna weer nog een jaar voorbij. Het afgelopen jaar heb ik regelmatig een uurtje gewerkt aan het Blurbboek 2010. Geen straf, want het blijft zo ontzettend leuk om mijn logjes nog eens na te lezen, de foto's erbij te zoeken en het jaar stap voor stap weer her te beleven. Alle seizoenen weer voorbij te zien komen. Me verbazen over hoe klein ze nog waren. Nog eens tevreden vast stellen hoe mooi het leven is. Hoe fijn we hier wonen. Wat een leuke dingen we hebben gedaan, meegemaakt, gezien. Twee lieve baby's erbij in de familie. Sneeuw, ijs, zon, stormen en heel veel ondergaande en opkomende zonnen. Nog eventjes en we gaan 2012 alweer in. Maar voor die tijd staat 2010 op papier!

B-diploma

2011-12-01T07:03:00.001Z

Na ruim drie jaar zwemles van Lotte en zo'n 6 jaar wekelijks vertoeven in het zwembad, was het dan eindelijk zover: het B-diploma. Een mijlpaal! En waar ik meestal niet zo heel goed ben in afscheid nemen, heb ik hier alleen maar naar uitgekeken. Lotte zelf ook.

Het was een waardig afscheid, waarbij we bijna de hele dag in het zwembad waren. Al om 10 uur 's morgens van huis voor de laatste les. Dat wilde ze zelf zo graag, van mij hoefde dat niet meer. Maar ja, toch nog een keertje oefenen met kleren aan en kijken of het nog wel lukte allemaal. Tussendoor lekker een tosti gegeten en puzzeltjes gemaakt in de krant die er lag. En dan eindelijk om half 2 omkleden voor het echte werk!

Had bad lag uitgestrekt en glad te wachten op de enorme hoeveelheid kinderen. Het waren er wel 68 deze keer!

In een lange rij kwamen ze langs, de spanning dampte van ze af. Toch altijd een brok-in-keel momentje.

En kijk nou eens wie er ook was: Sinterklaas! Ik had enorme medelijden met hem. Had zelf korte mouwen aangedaan (uit ervaring wijs geworden), en dat was al heel erg warm. En dan met zo'n baard....

Toch wel een klein beetje spannend.

Klaar voor de start!

Zonder moeite ging Lotte door het gat!
Er was één jongetje, dat het zo eng vond, dat hij steeds verder naar achteren kroop in de rij voor het gat. Het hele zwembad hield zijn adem in. Je zag dat hij het zo graag wilde, maar dan toch niet durfde. En volgens mij werd hij er nog ongemakkelijker van dat iedereen op de tribunes voor hem ging klappen. Maar na nog heel wat geaarzel, zal ik, zal ik niet, en dikke tranen, dook hij dan toch. Muisstil was het en driemiljoen opa's en oma's en vaders en moeders en broertjes en zusjes, keken ademloos toe. En ja hoor. Hij redde het! Een zucht van opluchting golfde door het zwembad. En ik pinkte stiekem een traantje weg.

Maar bij Lotte ging het allemaal feilloos. Ze zwom erg netjes en goed, deed gewoon een hele baan borstcrawl, in plaats van een halve. Mag natuurlijk ook wel, na zo lang lessen. Ik denk dat ze geen afscheid van haar konden nemen ;).

Daar gaat ze, met haar diploma!

Rust

2011-11-30T14:41:00.001Z

De kunst bij drukke dagen is om de rust te zoeken in de kleine momenten. 's Morgens vroeg, voor de hectiek begint. Voor het stoplicht, als ik even tijd heb om eens goed naar de zonsopkomst te kijken, of naar de reflectie van de autolampen in de natte weg. In de 10 minuten die ik te vroeg ben en die me de gelegenheid geven een kort wandelingetje te maken. In de tijd die het duurt om mijn computer te herstarten, en waar ik een dampende kop koffie kan nemen. In het half uurtje 'nu even niet, nu doe ik iets voor mezelf'.

In een tukkie op de bank bij het haardvuur, na het eten. In de tijd die het duurt om koffie te zetten, en waar ik even rustig naar buiten staar, staren om te staren.

Als je maar goed genoeg zoekt, is er in de grootste drukte altijd tijd voor rust.

Stiltegebied

2011-11-23T19:20:00.001Z

Grijs, Grauw of Gekleurd?

2011-11-22T15:10:00.001Z

Tip: zet dit muziekje even op. Het past perfect bij dit weer. Ik heb het al dagen in mijn hoofd.

De kleuren van vandaag
Duizend soorten grijs
De horizon is uitgegumd
Net zoals de tijd
Het is mistig, koud en stillig.

(vrij naar Lohues)

(de horizon lijkt echt wel uitgegumd)

Maar als je goed kijkt, is het niet zo grijs en grauw, als op het eerste gezicht lijkt.

Er is nog zoveel kleur. Al deze foto's komen zo onbewerkt uit mijn toestel. Het lijkt wel alsof de kleuren nog intenser worden met dit vochtige weer.

Uit mijn Iphone in november

2011-11-19T22:19:00.001Z

Zomaar weer wat losse stukjes dagelijks leven. Snel hapsnap genomen. Tussen de bedrijven door. Want eigenlijk vormen al die kleine stukjes tussendoorleven het echte leven.

Poging tot kaartenhuisbouwen. Ik kan me herinneren dat dat vroeger veel makkelijker ging. Ik bouwde wel eens huizen van 6 verdiepingen.

Ze blijven leuk, de herfsthertjes. Nu achternagezeten door het BSO spook.

Lot met d'r lampionnetje.

Zomaar even Isa gevangen.

Dat blijft ook maar iedere dag door gaan. De zon gaat onder en de zon komt weer op. Nog minder dan een maandje en dan wordt het alweer later. Op 9-15 december gaat de zon het vroegste onder, al om 16.28. Maar daarna alweer iedere dag een beetje later. Op oudejaarsdag is het alweer 16.38.

En het is toch pas de kortste dag op de 21e, omdat de zon pas op 4 januari op z'n laatst opkomt. Pas om 8.48 (Huh, klopt dat wel? Is het pas zo laat licht? Dat zal dan wel nog de zomertijd zijn, maar goed, anyhow, de kortste dag is weer bijna achter de rug.)

En ondertussen blijft het genieten van de zon.

Lotte in de auto met mijn telefoon.

Isa met een nieuwe haardracht. Die ze na een kwartiertje weer veranderde.

Snel nog even wat eten voor Sint Maarten. Isa doet het haar van de vriendinnen van Lotte.

Schoen zetten.

In de kleedkamer bij ballet.

Edam.

Another sunset.

Zo heerlijk. Na een drukke werkweek op de bank, onder een dekentje. Haard aan. Thee erbij. Mooi boek.

Met Lotte knutselen.

Vrijdagmiddag de stad in met de meisjes. Lot moest naar de kapper. Isa kijkt toe (die was laatst geweest, waren we samen op pad).

Isa heeft een inhaalles van paardrijden. Nu kan ik haar eindelijk eens brengen.

Verstilde morgen.

Isa druk in de weer met een grote kaart. Zelfgeknutseld, voor een jarige vriendin. Wat is ze toch een lieverd!

En daar gaat ze alweer. Op pad. Met een heel druk programma. Die regelt het wel, allemaal voor zichzelf. Stil in huis.

Gelukkig hebben we Lotte nog.

Vanmorgen de eennalaatste zwemles ooit. Ben slecht in afscheid nemen. Maar dit laat ik straks heel makkelijk achter me ;).

Met Lotte naar de film. Bennie Stout. Aanrader. Dikke vette aanrader. Zo'n echte Sinterklaasfilm. Nostalgisch. Tranen in mijn ogen. Vooral omdat ik me er even extra bewust van ben dat dit waarschijnlijk het laatste jaar is dat Lotte gelooft.

Onder de indruk.
Wel heel gezellig zo samen. De eerste keer ooit, dat we met zijn tweetjes naar de film gingen. Ben een aantal jaar terug ook eens met Isa alleen geweest.

en ja hoor, daar istie weer. De zon.

En de mist, die zo de weilanden op komt rollen. Mooi.

De mannen zijn aan het koken met de meisjes. Zo knus.

Herfstig Edam

2011-11-18T10:16:00.001Z

Namiddag in november

2011-11-17T07:04:00.001Z

En dan kom je thuis

2011-11-16T08:15:00.001Z

Op dit moment is mijn werk voor mij een beetje ingewikkeld. Leuk, zelfstandig ondernemer zijn en steeds verschillende opdrachten hebben. Maar soms zou het ook wel rustig zijn om te weten wat je hebt aan je werk en te weten dat je het kunt. Ik weet ook dat ik dat al snel weer saai zou vinden en dat het ook een uitdaging is om steeds weer nieuwe dingen in mezelf te ontdekken en te leren. Maar soms is dat een beetje ingewikkeld.

Wat is het dan extra fijn om thuis gewoon lekker thuis te zijn.

Joost en Rob hadden uitgebreid gekookt dit weekend, een tafel vol vrienden van ons en de kinderen. Kaarsjes. Haard aan. Hele dag buiten geweest en dan binnen opwarmen en niets meer hoeven te doen.

Het winterlicht strijkt zo mooi door het huis heen.

Het geheim van Sinterklaas

2011-11-15T20:25:00.001Z

"Mam, ik weet het hoor, het geheim van Sinterklaas."

Verschrikt kijk ik op en ik trek mijn wenkbrauwen in een hoge boog.

"Ja," zegt Lotte, "ik weet het wel dat Sinterklaas een bijzondere sleutel heeft, waarmee hij overal binnen kan komen. Het kan natuurlijk ook nooit dat hij alle sleutels van iedereen in Nederland heeft. Dan moet hij wel, eh, 250 sleutels hebben of zo". Ze kijkt een beetje twijfelend en vervolgt dan "of misschien nog wel meer."

Eerder -ergens in oktober- had ze al aangegeven, op weg naar zwemles, achter in de auto, dat ze dacht dat Sinterklaas nooit helemaal met de boot naar Nederland zou gaan. Alleen het laatste stukje. Anders zou het veel te lang duren, zo'n slome stoomboot. Hij nam gewoon het vliegtuig.

En afgelopen week vertelde ze me, dat ze ook wel begreep dat Sinterklaas ieder jaar gewoon iemand anders was. Want hij was al zou oud. Dat kon gewoon niet. En een jaar was heel lang. Dus was iedereen toch vergeten hoe hij er uitzag. Bovendien had hij een mijter en een baard, dus lijkt hij toch op Sinterklaas.

Met al deze ontboezemingen van Lotte zou je denken dat het geloof wel voorbij zou zijn. Maar nee hoor. Het verhaal is nog springlevend. Zonder problemen plakt ze fantasie en logica aan elkaar en verweeft ze het verhaal in een echt geloven in de Sint.

En deze zaterdag was de intocht.

Lotte zong er met haar koor hun longen uit hun lijven. De lucht was stralend blauw. Het schuitje kwam aangevaren tussen het riet. De Sint. Sint is weer in het land!

Sint Maarten

2011-11-12T21:55:00.001Z

De zon ging onder. Bij ons thuis een hoop gegiebel en gegil. Broodje worst en pasteitje met ragout al vroeg gegeten. Dan konden de dames gaan, zodra het donker was. Lotte en haar twee vriendinnen dartelen door het huis. Hopsen, joelend, een hoop herrie. Gaan we ons verkleden (dat is traditie in ons dorp), of toch maar niet? Hebben we warm genoege kleren aan? (vorig jaar was het zo nat en koud, dat staat nog in hun geheugen gegrift). Doen alle lampjes het (nee, natuurlijk). Het is wat, die spanning voor 11 november.

Lotte en haar lampion van 'textiel maché'. Een monster met grote ogen en vier bungelpoten.

De tassen nog even checken. Past er wel genoeg in? Zijn we er klaar voor?

En oefenzingen. Drie heldere stemmetjes, lekker luid. Ze hebben er zin in. Fantaseren al over hoe ver ze zullen gaan.

Ik loop met ze mee langs de donkere dijk. Ze worden onthaald bij de buren. Hier komen bijna geen kinderen.

Voor iedere deur bedenken ze welk liedje ze gaan doen. Als er na een liedje nog niet open is gedaan, dan zingen ze gewoon een beetje harder. Maar niet iedereen is thuis. Iemand komt met een mandje mandarijnen, verontschuldigt zich dat ze geen snoep heeft. "Oh, maar dat geeft niks" roepen de meisjes, "dit vinden we ook superlekker!". Na ieder huis bespreken ze met elkaar de buit. "Wat lief he, we kregen zelfs twee snoepjes" "Deze mensen zijn echt heel aardig, ze vonden onze lampion zo mooi". En tien huizen later "Ja, iedereen zegt maar dat ze onze lampion mooi vinden, dat weten we nu wel!". Ze zijn vrolijk, onvermoeibaar. Gezellig met elkaar keuvelen. Lol samen.

Als ze in het wat dichterbevolkte gedeelte zijn van het dorp laat ik ze 'los' en wandel heel snel naar huis, waar Isa wacht om naar haar vriendin gebracht te worden. Die moet nog sporten, waardoor ze wat later pas kunnen beginnen. Ze heeft er ook zoveel zin in. Met een heel clubje meiden gaat ze lopen.

We sluiten de avond af met soep en een borrel bij buurvrienden. Het huis vol stuiterende kinderen met plakkerige handen en snoepresten op hun gezicht. Lotte heeft ijskoude handen en een enorme big smile. Haar tas met snoep is bijna niet te tillen. Nog veel later komt Isa aangewaaid, gebracht door de moeder van de vriendin. Trots houdt ze haar zak voor zich uit. We drinken en kletsen terwijl de kinderen hun snoep sorteren en tellen. Wat een feest!

De volgende ochtend zijn ze alweer druk in de weer. Een hele administratie houden ze bij van wat ze hebben. Alles gesorteerd, geteld en opgeschreven.

Nu hebben ze het vast door, als ik er stiekem dingen uitpik ;).

De maan en Twitter

2011-11-12T11:47:00.001Z

Wat was ie weer mooi, he, de maan?

Bijzonder eigenlijk hoe zo'n bol voor zoveel commotie kan zorgen, overal op de wereld. Grote krachten heeft de maan, neem alleen al eb en vloed. Ik vind het een prettig idee om hier te kunnen genieten van een volle maan en weten dat ergens anders op de wereld, iemand ook kan staan kijken en verrast wordt door het wonder van de natuur.

Echt heel veel weet ik niet van de maan. Natuurlijk snap ik wel dat ie om de aarde draait en hoe het zit met de schaduw en de zonzijde en eerste kwartier en laatste kwartier. Maar nog meer weet ik niet. Hoe zit het bijvoorbeeld met de opkomst en ondergang van de maan? Soms komt 'ie pas heel laat op, soms al vroeg in de avond. Dan zie je zo'n prachtig oranje bal, laag boven de horizon. Waarvan Joost dan denkt dat het de ondergaande zon is. Soms staat ie nog hoog aan de hemel, midden op de dag. Ik zie 'm altijd. Mijn hele leven lang al gehad.

Mijn dochter heet niet voor niets Isa Luna. En ook zij had al heel jong oog voor de maan. Ook op momenten dat anderen 'm niet zagen.

Wat was ie weer mooi, de afgelopen dagen. Schijnend boven de kinderen met hun lampionnetjes. Schijnend in de gang, door het dakraam, als ik midden in de nacht in huis loop te spoken.

En dan 's morgens. Tegenwoordig snooze ik niet meer met de wekker. Nee, ik ben zo'n achterlijke, die 's morgens als de wekker gaat, nog lekker warm in bed, Twitter opstart op de telefoon en eens gezellig gaat doen. Kijken hoe het met iedereen is. Of er nog iets is gebeurd. En dat terwijl mijn dag nog niet echt begonnen is.

Zo zag ik op een ochtend van de week een tweetje met prachtige foto van @michielb. Van de opkomende maan. En zo stond ik voor dag en dauw in het donker buiten. In mijn ochtendjas, in mijn rubberlaarzen. Te kleumen en te genieten. Je krijgt 't nooit zo mooi op de foto als in het echt. Ik niet tenminste. Maar het blijft magisch. De maan.